ШРИФТ-FONTШРИФТ-FONTШРИФТ-FONTШРИФТ-FONTШРИФТ-FONTШРИФТ-FONTШРИФТ-FONTШРИФТ-FONTШРИФТ-FONTШРИФТ-FONTШРИФТ-FONTШРИФТ-FONTШРИФТ-FONTШРИФТ-FONTШРИФТ-FONTШРИФТ-FONTШРИФТ-FONTШРИФТ-FONTШРИФТ-FONTШРИФТ-FONTШРИФТ-FONTШРИФТ-FONTШРИФТ-FONTШРИФТ-FONTШРИФТ-FONTШРИФТ-FONTШРИФТ-FONTШРИФТ-FONTШРИФТ-FONTШРИФТ-FONTШРИФТ-FONTШРИФТ-FONTШРИФТ-FONTШРИФТ-FONTШРИФТ-FONTШРИФТ-FONTШРИФТ-FONTFONTFONTFONTШРИФТ-FONTШРИФТ-FONTШРИФТ-FONTШРИФТ-FONTШРИФТ-FONTШРИФТ-FONTШРИФТ-FONTШРИФТ-FONTШРИФТ-FONTШРИФТ-FONTШРИФТ-FONTШРИФТ-FONTШРИФТ-FONTШРИФТ-FONTШРИФТ-FONT
Беҳрӯз Назаров
Дар Душанбе
Ҳама чиз дар як ҷоДар бораи ман|
Дар бораи ман
Ҳама чизе, ки ман мекунам, дар паси ин се пайванд аст. Агар кӯтоҳ хоҳед: ман ба одамон кӯмак мекунам, ки идеяро ба чизе табдил диҳанд, ки нишон додан мумкин бошад.